Γυναίκες όχι μόνο προς τέρψιν, αλλά προς σκέψη: Ατομική έκθεση της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη

Θεές, πριγκίπισσες, αρχόντισσες, γυναίκες καθημερινές, δυνατές συγχρόνως και εύθραυστες, πληθωρικές αλλά και κρυστάλλινες… Οι γυναίκες της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη μπορούν να μας ταξιδεύουν στο παρελθόν και ταυτόχρονα να ερμηνεύουν το παρόν και να προβλέπουν το μέλλον. Στην έκθεση  «Crystal gazer»  στην Gallery Skoufa η καλλιτέχνης μας καλεί σε ένα μονοπάτι υψηλής αισθητικής, προβληματισμού, σκέψεων και ονειροπόλησης.

 της Μαρίας Αλιμπέρτη

Τα έργα της είναι χρωματισμένοι καταρράκτες ζωτικότητας, και αυτό γιατί μπορεί να αναφέρονται στο παρελθόν, στην ιστορία, στον μύθο, αλλά εκπέμπουν κάτι τόσο αληθινό, σύγχρονο και πηγαίο. Κάθε έργο της είναι μια «κατάδυση» στην Ιστορία της Τέχνης, αντλώντας μεθόδους, μορφολογικά πρότυπα και ύφος της εκάστοτε εποχής. Όλα αυτά φθάνουν στην «ακρογιαλιά» της ματιάς του θεατή με «κύματα» ομορφιάς και με «πλημμύρα» συναισθημάτων.

Με βλέμματα διεισδυτικά οι γυναικείες μορφές της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη δεν προσφέρονται μόνο για  αισθητική απόλαυση, οι ηρωίδες της είναι αυθεντικές, έτοιμες να «ξεγυμνώσουν» την αλήθεια τους, την θλίψη, τον πόνο, την πίκρα, την χαρά τους. Από την Πανδώρα έως την γυναίκα Ιππότη μιλούν για την ιστορία τους, αφηγούνται τα μύχια της ψυχής τους.

Ως θεατής ένιωσα ότι προσπαθούσαν να συνδεθούν μαζί μου, να μου δώσουν την «κόκκινη κλωστή του παραμυθιού» για να με φέρουν στον κόσμο τους και να επικοινωνήσουν  με τον δικό μου. Με αυτή την «κλωστή» από χρώματα «κέντησε» η καλλιτέχνης ένα ολόκληρο γυναικείο σύμπαν ή καλύτερα περιέγραψε αυτό τον κόσμο με μια γυναικεία ματιά, που  τον κάνει να μοιάζει τόσο όμορφο και ταυτόχρονα τόσο διαφορετικό από αυτόν που βιώνουμε…

Από την επιλογή τοποθέτησης στην είσοδο της έκθεσης  της Πανδώρας που με τρεμάμενο χέρι ανοίγει το κουτί των συμφορών - αυτό το κουτί που φαίνεται να έχει ανοίξει τις τελευταίες δεκαετίες με την οικονομική κρίση, την πανδημία και την πολεμική σύρραξη στην γειτονιά μας- αρχίζει μια αφήγηση που μας θυμίζει ότι στην Ιστορία πάντα οι γυναίκες πονούσαν, δέσποζαν, ήταν δυναμικές, εντυπωσίαζαν με την όψη τους, κρύβονταν, γίνονταν αντικείμενα θαυμασμού… Η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη δεν αντλεί την αντλεί την δύναμή της από φεμινιστικούς παροξυσμούς. 

Η καλλιτέχνης δεν δείχνει να επιθυμεί να μας κλείσει σε μια γυναικεία μήτρα και να υμνήσει το γυναικείο κάλλος, αλλά να μας δώσει ερεθίσματα να σκεφτούμε για την δική μας εποχή, στην οποία οι γυναίκες γίνονται θύματα βίαιων ξεσπασμάτων, δολοφονικών ενστίκτων , ενδοοικογενειακών προβλημάτων και στερεοτύπων. Αυτό που νιώθω ότι θέλει να μας μεταφέρει  είναι πώς πρέπει οι γυναίκες να αποκτήσουμε φωνή και να προσφέρουν προς ανακούφιση τούτου του κόσμου την δική τους ματιά. 

Μέσα από τον δικό τους συναισθηματικό πλούτο, την δική τους δύναμη μπορούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα να γίνουν μαχήτριες, σαν τους ευγενικούς ιππότες του Μεσαίωνα , να γίνουν μάνες και να "γεννήσουν το καλό", να μασκαρευτούν, να κλάψουν να γλεντήσουν … Μπορεί στο παρελθόν η γυναικεία δύναμη να παρεξηγήθηκε: Γυναίκες που τόλμησαν να μιλήσουν για έναν διαφορετικό κόσμο να κατηγορήθηκαν για μαγεία και κακία, αλλά όλο αυτό δεν ήταν παρά  έλλειψη ενσυναίσθησης προς αυτήν την γυναικεία δυνατότητα να βλέπει αλλιώς την πραγματικότητα.

Στην οπτική αυτή πρωταγωνίστριες  είναι αέρινα πλάσματα, δέσποινες, Φλαμανδές αστές, Βενετσιάνες αρχόντισσες …Κρατούν πολύτιμους λίθους, φορούν περίτεχνα κοσμήματα και πανέμορφα κεντήματα , τα οποία η καλλιτέχνης έχει μελετήσει και αποδώσει με πιστότητα και στην εντέλεια. Για μένα , αυτοί οι κρύσταλλοι είναι σύμβολα της εσωτερικής τους ομορφιάς, των βιωμάτων, της «προίκας» που απέκτησαν μέσα από την ζωή, της προσπάθειάς τους να νικήσουν τον χρόνο, να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Άλλωστε όχι τυχαία πιστεύω ότι η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη επέλεξε να αποτυπώσει τις γυναίκες ως Ιππότες, ως αγωνίστριες. Ευλογημένη με το ταλέντο να κάνει με τον χρωστήρα της τα όνειρα πραγματικότητα, έδωσε άλαλη «φωνή» μέσα από τα έργα της στην γυναίκα να διεκδικήσει έναν καλύτερο κόσμο!

Μην χάσετε την έκθεση που ολοκληρώνεται στην γκαλερί Σκουφά (Σκουφά 4, Κολωνάκι/ skoufagallery.gr)  στις 11 Ιουνίου.  

Nitra Gallery: Η Τέχνη στη ζωή μας! Ανερχόμενοι και καταξιωμένοι καλλιτέχνες στη συμπρωτεύουσα

Ένα παράθυρο στο σύγχρονο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι διανοίγει η Nitra Gallery στη Θεσσαλονίκη προβάλλοντας την παραγωγή αξιόλογων καλλιτεχνών.   

Οι σύγχρονες τάσεις της Τέχνης στα πεδία της ζωγραφικής,  της Γλυπτικής,  των Εγκαταστάσεων και όλων των Σύγχρονων μέσων της Τέχνης παρουσιάζονται σε μια συλλογική προσπάθεια και δημιουργούν μια συναρπαστική εμπειρία για τον επισκέπτη-θεατή.

Οι φιλότεχνοι μπορούν να γνωρίσουν από κοντά τα έργα ανερχόμενων καλλιτεχνών αλλά και καταξιωμένων, Ελλήνων και Διεθνών δημιουργών, μέσα από επιλογές από το πορτφόλιο τους καλλιτεχνών προσφέροντας μια μοναδική κατάδυση στη Σύγχρονη Τέχνη.

 Συμμετέχουν:

Hώ Αγγελή, Νίκος Αγγελίδης, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη, Μαριλίτσα Βλαχάκη, Στέφανος Δασκαλάκης, Ειρήνη Κανά | Δημήτρης Κούκος, Κώστας Παπανικολάου, Κώστας Παπατριανταφυλλόπουλος, Παύλος Σάμιος,  Μαρία Φιλοπούλου, Μανώλης Χάρος

Διάρκεια έως  τις 18 Ιανουαρίου 2020

Έξι καλλιτέχνες υπό την «επήρεια» της Σελήνης: Με το βλέμμα της σαγήνης και της απομάγευσης

Σε ένα ονειροπόλημα μας καλούν έξι καλλιτέχνες αξιοποιώντας τα θέλγητρα της Σελήνης. Το πέπλο μυστηρίου για το άστρο που «κεντήθηκε» με νήμα το ανθρώπινο φαντασιακό έρχονται να «σηκώσουν» και να μας αποκαλύψουν ο καθένας με τη δική του ματιά. Η Σελήνη αποτελεί την αφετηρία ή την αφορμή και η κοινή έκθεση των έργων συνιστά μια «μήτρα» για αναμόχλευση συλλογισμών, εννοιών, αναμνήσεων, βιωμάτων και οραμάτων.

Η Ηώ Αγγελή μπροστά από τα έργα της

 Οι καλλιτέχνες-συνομιλητές στην ομαδική έκθεση «Από τη Σελάνα στο Moon Hoax: 6 εικαστικοί παρατηρούν το φεγγάρι», λαμβάνουν τον «μίτο» της προσωπικής τους αφήγησης και μας οδηγούν σε μονοπάτια σκέψης και ευαισθησίας… 
Ακόμη και η θεματική της έκθεσης, που επιμελείται η Ελισάβετ Σακαρέλη, «γεφυρώνει» την φαντασίωση του μακρινού μυστηρίου με την κατάκτηση της Σελήνης, αφήνοντας περιθώριο στον επισκέπτη-θεατή να ερμηνεύσει τα οπτικά ερεθίσματα με τα δικά του αισθητικά πρότυπα αλλά και από την δική του οπτική, είτε της μυστηριακής σαγήνης είτε  της απομάγευσης.

Η  Μαριλίτσα Βλαχάκη και η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη 

Στο πλαίσιο αυτό αναπτύσσονται πολλές θεματικές όπως το ανθρώπινο όν,  ο έρωτας, το τοπίο, η παράδοση κ.ά. σε ένα φάσμα πολυφωνίας χάρη στις διαφορετικές εικαστικές γλώσσες- τεχνικές.

Διασχίζοντας την γκαλερί Φωκίωνος Νέγρη 16 "συναντήθηκα" πρώτα με τις μελαγχολικές ηρωίδες των «Μπλε φεγγαριών» της  Καλλιόπης Ασαργιωτάκη. Aν και είναι αέρινες και μοιάζουν με λεπτεπίλεπτες θεότητες, διαθέτουν μια εσωτερική υπόσταση, «αγνές Ατθίδες και Μενάδες» όπως τις χαρακτηρίζει  ο δημοσιογράφος Νίκος Βατόπουλος, ο οποίος επιμελήθηκε τα κείμενα για τον κατάλογο της έκθεσης. 

Χάρη στην δαντελένια απόδοση των μορφών της Καλλιόπης, καθώς τις κοιτώ άλλοτε μου θυμίζουν αγγέλους και άλλοτε «σκοτεινές» πρωταγωνίστριες του Έντγκαρ Αλά Πόε. Η σελήνη γίνεται σημείο αυτό-αναφοράς, σύμβολο και κώδικας της θηλυκότητας τους ως άλλη πηγή ζωής- φωτός! Ως προσεκτικός θεατής παρατηρώ την «σκηνοθεσία» και τα μηνύματα της καλλιτέχνιδος που κατεβάζει από τον «θρόνο» της στον ουρανό την σελήνη  για χάρη της αγάπης και του έρωτα ενός ζευγαριού!

Καθώς «αγναντεύω» από τα παράθυρα-καμβάδες της Μαριλίτσας Βλαχάκη έρχομαι αντιμέτωπη με το μεγαλείο της φύσης, της πόλης και του έρωτα, «μας δίνει έναν κόσμο  στα όρια της φαντασίας, μέσα στην ενδοχώρα του ψευδαισθητικού καταφυγίου, στους κόλπους της εξωσωματικής ενόρασης» όπως συμπληρώνουν τις σκέψεις μου τα γραφόμενα του κ. Βατόπουλου. 

Με έντονη δραματοποίηση και τα ιπτάμενα αγκαλιασμένα ζευγάρια η καλλιτέχνης διευρύνει τον «Ορίζοντα Πρόσληψης» του κοινού, διανοίγοντας έναν διάλογο με τον Σαγκάλ και ανασυγκροτώντας το καλλιτεχνικό νόημα του παρελθόντος ώστε να "μεταφραστεί" από την καλλιτέχνιδα με μια σύγχρονη καταννόηση.  Αξιοσημείωτη είναι η  προσωπική τεχνική της -το λεπτό χαρτί πάνω σε καμβά, που δημιουργεί την αίσθηση του μη άσπιλου και της δικής του προϊστορίας, όπως μου εξηγεί η ίδια η καλλιτέχνης.

Με την ζωγραφική του να λειτουργεί ως «μαγικός αυλός» ο Νίκος Αγγελίδης με ταξιδεύει σε ένα κόσμο φαντασίας με αξιοθαύμαστη όμως ρεαλιστική απόδοση. Η αντίστιξη αυτή δεν  με ξενίζει ως θεατή αντίθετα με προκαλεί να εισέλθω στην «αυλή των θαυμάτων» ή καλύτερα να νιώσω πρωταγωνίστρια στο «Τσίρκο της Σελήνης». Στην ευανάγνωστη ζωγραφική αλλά ταυτόχρονα κρυπτική στάθηκε και ο κ. Βατόπουλος σχολιάζοντας ότι ενέχει το σπόρο του δισυπόστατου κόσμου ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ψευδαίσθηση.. 

Η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη και ο Νίκος Αγγελίδης

Με ευχαρίστηση δέχομαι  την πρόκληση της ανακάλυψης του και στο δεύτερο έργο «Με το φεγγάρι στην Βεράντα».  Όσο ακολουθώ τα χνάρια του καλλιτέχνη μου δημιουργεί την αίσθηση ότι εκφράζει παιδικές του αναμνήσεις από  βιώματα  ή ακόμη και από όνειρα.

Μια ηρεμία  και ένα αίσθημα γαλήνης μου μετέδωσαν τα έργα της Ηούς Αγγελή, «Δεκατρείς εκδοχές του Φεγγαριού», θυμίζοντάς μου  ένα κολλάζ, όπως εύστοχα έχουν τοποθετηθεί. «Η Ηώ Αγγελή προσέρχεται  με αποθέματα τρυφερότητας για τον κόσμο. Στη Σελήνη ανιχνεύει  εκείνη την ιερότητα  της παράλληλης  κατανόησης του κόσμου και εκείνη την ιαματική επίδραση στα ίχνη των ανθρώπων» διαβάζω τα εύστοχα σχόλια του δημοσιογράφου Νίκου Βατόπουλου.

Πολλές ελληνικές καταβολές, νέες αναγνώσεις του Τσαρούχη και του Θεόφιλου αναγνώρισα στα έργα του Κώστα Παπανικολάου. Οι παστέλ αποχρώσεις και η ώχρα μου έφερε στο μυαλό τα χρώματα της αγιογραφίας, «θυμίζει τους παλιούς μάστορες, εκείνους τους χειρώνακτες(…) Ο Κώστας Παπανικολάου εντάσσει  τη Σελήνη με τρόπο υπαινικτικό, αλλά απόλυτο (…) Σαν ένα ρολόι  του ουρανού  ή σαν ένας οφθαλμός  σε άυλο στερέωμα, η Σελήνη του Κώστα Παπανικολάου εποπτεύει και ακτινοβολεί το χλωμό φως».

Μακρινά αλλά και τόσο γνώριμα τοπία μου μοιάζουν οι «Σεληνομνήμονες» του Αλέκου Λεβίδη. Τόσο οικείο αλλά και τόσο απόκοσμο, ίσως γιατί  η Εχέντρα, ένας πραγματικός τόπος που απεικόνισε ο καλλιτέχνης βρίσκεται στην αγαπημένη μου Σαντορίνη, που μέσα από την ηφαιστειακή γη  την κάνει να μοιάζει με σεληνιακό τοπίο. Για τοπίο μνήμης κάνει λόγο ο κ. Βατόπουλος στο σημείωμά του, αναφέροντας ότι πρόκειται για έργο αλληγορικό και βαθιά  συμβολικό. «Στον βράχο, υπάρχει υπόσκαφο λαξεμένο αρχαίο ιερό σε μια σύνθεση που με μια ελευθερία  παραπέμπει  σε αρχιτεκτονικά απρόβλεπτα  όπως αυτό του χορηγικού μνημείου  του Θρασύλλου στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Το αέτωμα είναι ραγισμένο , η λάμψη της Σελήνης  δεν μπορεί να διεισδύσει  και το εσωτερικό του αρχαίου μνημείου παραμένει  σκοτεινό και μυστηριακό.  Αυτή η έννοια του μυστηρίου που διαποτίζει το έργο οδηγεί σε προσλήψεις ιερότητας».

Έως 21 Δεκεμβρίου

Η Τέχνη στη «τροχιά» της Σελήνης: Η Κ. Ασαργιωτάκη στην ομαδική έκθεση «Από τη Σελάνα στο Moon Hoax»

Φεγγάρι, Σελήνη, ουράνιο σώμα, φως, πηγή έμπνευσης… Κατά την ελληνική μυθολογία η  Σελάνα ή Σελήνη είναι τιτανική θεότητα. Κατά την Θεογονία του Ησίοδο είναι αδελφή  του Ήλιου. 
Πώς μια τέτοια γυναικεία μορφή να μην εμπνεύσει την Καλλιόπη Ασαργιωτάκη μια καλλιτέχνη που αγαπά να «ξεδιπλώνει» το γυναικείο σύμπαν και να επεκτείνει με ευαισθησία τις διαστάσεις του! Η δημιουργός μας μιλά  για την ομαδική έκθεση «Από τη Σελάνα στο Moon Hoax: 6 εικαστικοί παρατηρούν το φεγγάρι».

Στην εν λόγω έκθεση εικαστικοί δημιουργοί διαφορετικών καταβολών, αλλά με κοινό άξονα την διερεύνηση της μνήμης μέσα από αλληγορικές γραφές συναντώνται σε μία εικαστική συνύπαρξη, η οποία φιλοξενείται στον εκθεσιακό χώρο της Φωκίωνος Νέγρη 16, στον οποίο ο συλλέκτης Σωτήρης Φέλιος έχει δημιουργήσει ένα σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη τέχνη.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ηώ Αγγελή, Νίκος Αγγελίδης, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη, Μαριλίτσα Βλαχάκη, Αλέκος Λεβίδης, Κώστας Παπανικολάου. 

Έργο του Νίκου Αγγελίδη

Το καλλιτεχνικό «αντάμωμα» σχεδίασε και επιμελήθηκε η Ελισάβετ Σακαρέλη, με αφορμή την 50η επέτειο από την προσελήνωση. Επομένως, για την κοινή έκθεση των έργων, η Σελήνη λειτούργησε ως το σημείο τομής και η αφορμή για τον διάλογο μεταξύ των καλλιτεχνών.

Έργο της Μαριλίτσας Βλαχάκη

Μάλιστα, στον κατάλογο της έκθεσης έχει συμβάλλει και ο διακεκριμένος καθηγητής Δημήτρης Νανόπουλος (Καθηγητής Φυσικής, Texas A & M University και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών). Στον κατάλογο περιλαμβάνονται επίσης σύντομα κείμενα του δημοσιογράφου και συγγραφέα Νίκου Βατόπουλου για καθένα από τους έξι συμμετέχοντες καλλιτέχνες. 

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Έργο της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη

Σε αυτό το εγχείρημα η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη μας παρουσιάζει έργα με  μονόχρωμα μπλε  πραγματοποιώντας  το επόμενο βήμα στην Τέχνη της! Εξακολουθεί όμως να  στοχεύει σε μίνιμαλ αποτέλεσμα  και πάντα  με  τη φιλοσοφία ότι ίδιο το χρώμα είναι θέμα του έργου.

Πρόκειται για το δεύτερο ή τρίτο ραντεβού της με αγαπημένους συναδέλφους, με τους οποίους έχει συνομιλήσει κατά το παρελθόν σε ομαδικές εκθέσεις. Με τους «συνομιλητές της βρίσκει πολλά κοινά σημεία, κυρίως κοινής καλλιτεχνικής ευαισθησίας, όπως μου εξηγεί. 

Έργο της Καλλιόπης Ασαργιώτάκη

Βέβαια, κάθε καλλιτέχνης έχει την δική του οπτική, το δικό του βλέμμα πάνω στο θέμα, πέρα από την δική του τεχνική και αυτή είναι η ομορφιά της καλλιτεχνικής συνύπαρξης, μου επισημαίνει κατά την συζήτησή μας η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη. Μέσα από τα 17 έργα, διαφόρων διαστάσεων που εκθέτει στην εν λόγω έκθεση αντανακλάται η σαγήνη που ασκεί το φως της σελήνης πάνω στις ευαίσθητες κεραίες της καλλιτέχνιδος.

Στις φωτογραφίες των δυο έργων(που δημοσιεύουμε) ήδη αναγνωρίζω την προσωπική «παράδοσή» της, την  ζωγραφική που μοιάζει με κέντημα μέσα από την λεπτομερειακή δουλειά, καθιστώντας την ίσια το χαρακτηριστικό παράδειγμα της θέσης του Αριστοτέλη ότι «η Τέχνη κατοικεί  εν ταις ψυχαίς των φιλόπονων».  Η αισθητική της  είναι υψηλή και διαχρονική, υμνεί την γυναικεία μορφή χωρίς προσκολλήσεις στα σύγχρονα κυρίαρχα αισθητικά πρότυπα που επιτάσσουν μια τέλεια, εξιδανικευμένη και ψεύτικη γυναίκα.

Προσωπικό της στοίχημα αποτελεί όπως μου περιγράφει η απόδοση του ανθρώπινου σώματος «η ανατομία του», γι’ αυτό μελετά την αποτύπωσή του σε όλα τα κινήματα της Τέχνης, βάζοντας κατόπιν την δική της σφραγίδα. «Είναι πρόκληση να δουλεύεις όλες τις τεχνικές και να φθάνεις στην αφαίρεση  για να καταγράψεις το πάσχων σώμα...», όπως μου αναφέρει χαρακτηριστικά η ίδια.

Εγκαίνια Τετάρτη 20 Νοεμβρίου, ώρα 20.00
Είσοδος ελεύθερη

Ωράριο λειτουργίας: 
Τετάρτη-Παρασκευή 6-9 μ.μ.
Σάββατο-Κυριακή 12-6 μ.μ.

Καλλιόπη Ασαργιωτάκη: Επιστροφή στο «Ωραίο», το αντίδοτο στην ασχήμια της εποχής μας!

Μια λάμψη στα μάτια, η αύρα του θηλυκού, η αυθεντικότητα της γυναικείας ύπαρξης…  όλα αυτά μου κίνησαν το ενδιαφέρον στη ζωγραφική της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη από τον πρώτο πίνακα που αντίκρυσα σε παλαιότερη Art Athina.

Λες και ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα τον τρόπο έκφρασής της καθώς μέσα σε αυτόν είδα δικά μου απωθημένα κοριτσίστικα κομμάτια.

 Έκτοτε παρακολουθώ την πορεία όχι μιας φεμινίστριας ζωγράφου, αλλά μιας καλλιτέχνιδας που ξέρει να αποτυπώνει μοναδικά και με ευαισθησία το εύθραστον και ταυτόχρονα το δυναμικό του γυναικείου «είναι».

Στους διαδρόμους του Ζάππειου Μεγάρου που φιλοξενεί τη φετινή διοργάνωση της Art Athina αναζητούσα τα έργα της στο περίπτερο της Skoufa Gallery, ως άλλος υπνωτισμένος που θέλει να βυθιστεί κι άλλο στον ονειρικό του κόσμο. 

Με ψυχαναλυτική διάθεση πλησίασα τα έργα της ως αντανάκλαση του γυναικείου ψυχισμού.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Μια μεταμόρφωση στην «γραφή» της, διαπίστωσα από την πρώτη ματιά, από τα παλ χρώματα –τις χαρακτηριστικές ροζ υδατογραφίες της- στο έντονο μπλε και από το σχέδιο στην «γλυπτική» μέσα από την καλοδουλεμένη πινελιά.

Πραγματικά με εντυπωσιακό τρόπο η Καλλιόπη πλέον αποδίδει το τρισδιάστατο των κοσμημάτων που αποτελούν σημαντικό κομμάτι της σύνθεσής της. Ίσως γιατί νιώθω ότι συμβολίζουν το πολύτιμο της ανθρώπινης ψυχής και της γυναικείας φύσης.

Στο υπέροχο σύμπαν της είναι σαν να έδυσε ο ήλιος και μετά από τις  ροζ και κόκκινες αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος έρχεται αυτό το έντονο μπλε.

«Μπλε εποχή;» την ρώτησα κάνοντας συνειρμούς από την γαλάζια περίοδο του Πικάσο.

Το μπλε επικρατεί στην παλέτα της, γεγονός που εξηγείται αφενός από τις ρίζες της μιας και  η καλλιτέχνης έχει καταγωγή από την Ιεράπετρα της Κρήτης, αφετέρου και από τον τόπο διαμονής της κοντά στο υδάτινο στοιχείο. «Βλέπω καθημερινά πως αλλάζουν τα χρώματα της θάλασσας!» θα σχολιάσει.

Και κάπως έτσι αρχίζω με την δίψα της περιέργειας για να μάθω τι είναι αυτό που την βοήθησε στην καλλιτεχνική της μετάβαση.

Μπορεί οι γυναίκες σήμερα να έχουν «διπλό ωράριο» να είναι και εργαζόμενες και μητέρες-σύντροφοι αλλά στα μάτια της Καλλιόπης είναι «σύγχρονες πριγκίπισσες».

 «Θέλω να αποτυπώσω την σύγχρονη γυναίκα αλλά με ενδύματα της Αναγέννησης, τόσο της Ιταλικής όσο και της Ολλανδικής». Θα μου εξηγήσει τον σκεπτικό της αναλύοντας τα ερεθίσματα της εποχής της, όπως την μόδα και την Υψηλή Ραπτική που επιστρέφει στο κλασικό και στην διαχρονική ομορφιά.

Η ανάγκη του Ωραίου

Όλες οι μορφές, τις οποίες αποτυπώνει από μνήμης, παρουσιάζουν μια γυναίκα ντίβα, ίσως γιατί η Καλλιόπη αναζητά την ομορφιά σε μια εποχή ασχήμιας, όπως μου εξηγεί. Μέσα από τα έργα της βρίσκει διέξοδο η ανησυχία της για τα ερεθίσματα που έχουν οι σημερινοί έφηβοι, όπως και η κόρη της, με τις σκοτεινές σειρές και τα άσχημα βαμπίρ.

«Είναι πλέον φανερό ότι έχουμε κρύψει την ομορφιά» θα μου πει, κάτι που την στενοχωρεί ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη που διδάχθηκε το «Ωραίο» από τους δασκάλους της και την γενιά των γονιών της. Ίσως γι’ αυτό επιλέγει να ανατρέχει στην εποχή της Αναγέννησης, όταν στο «Ωραίο» αποδιδόταν η έννοια του αρχαίου Κάλλους, της αγαθότητας.

Ο προβληματισμός της για το κοινωνικό γίγνεσθαι την καλεί από ένστικτο, «νιώθω την ανάγκη να καταγράψω την ομορφιά»,θα μου εκμυστηρευθεί. Είναι το αντίδοτο η Τέχνη  στην ασχήμια και την απρόσωπη επικοινωνία που επιβάλουν τα νέα μέσα τεχνολογίας, θα συμφωνήσουμε κατά την συζήτησή μας.

Η τεχνική της

Δεν είναι μόνο αυτή η αγωνία του καλλιτέχνη. Η ανησυχία του δημιουργού σχετίζεται και με την απόδοση του σχήματος και της φόρμας. Με το δικό της μαγικό τρόπο έχει καταφέρει, ενώ δουλεύει με πολυσύνθετη πινελιά, αλλά να έχει μια αφαιρετικότητα εν τέλει το σχέδιό της.

Ο θεατής όταν απομακρύνεται αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα της σύνθεσης, την λεπτομερή απόδοση, αλλά όταν πλησιάζει τον καμβά συνειδητοποιεί ότι όλα έχουν γίνει μέσω της αφαίρεσης.

Η φαντασία είναι μάλλον ο καλύτερος σύμμαχος της Καλλιόπης που ομολογεί ότι το νέο υλικό το λάδι της επιτρέπει να αποδώσει καλύτερα την ματιέρα.

 Η μορφή αποκτά υλικότητα και ιδιαίτερα κάποια σημεία  πργαματικά θέλεις να τα αγγίξεις, καθώς δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν ένθετα στοιχεία.

Για παράδειγμα ο εντυπωσιακός στολισμός με τις πέρλες που λαμπυρίζουν και σαγηνεύουν το βλέμμα του θεατή .

Κλείνοντας την συζήτησή μας μου υποσχέθηκε ότι θα δω ολοκληρωμένη την δουλειά της στην επόμενη προσωπική της έκθεσης που αναμένεται μέσα στο 2020 στην γκαλερί Σκουφά.

Εικαστικός ύμνος στη γυναίκα από την Καλλιόπη Ασαργιωτάκη

Ευαισθησία του εφήβου, μορφές κρυστάλλινες, δαντελένιες λεπτομέρειες... Μερικά έργα Τέχνης ξυπνούν τόσο έντονα μνήμες, απωθημένα κομμάτια του εαυτού σου που έστω και μια φορά να τα δεις, τα θυμάσαι για μια ζωή.  Το εύθραυστο που εκπέμπουν οι μορφές και αυτό το ξεθωριασμένο τοπίο γύρω τους που μοιάζει με προσταυετικό κουκούλι στα έργα της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη,  με κάνουν  να αισθάνομαι ως παιδί που όλο αταξία κρυφά ανοίγει την μπιζουτιέρα της μαμάς του για να δει εκείνη την μπαλαρίνα. Ναι εκείνη την μικρή φιγούρα η οποία στο άκουσμα της χαρακτηριστικής μελωδίας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της. Και μια μυρωδιά πούδρας αναδύεται και εκείνη η γεύση της ροζ καραμέλας charleston -πλημμυρίζει το στόμα μου!

Μορφές κάποιες γήινες, άλλες αέρινες, πεταλούδες, μοιραίες γυναίκες που μου φέρνουν στο μυαλό αγαπημένα έργα του Κλιμτ και άλλα των Προραφαηλιτών, νιώθω ότι βρίσκομαι στον παιδικό μου παράδεισο, εκείνο το κοριτσίστικο ονειροπόλημα. Καθώς περπατώ μέσα στην γκαλερί  Σκουφά συνειδητοποιώ ότι έλκομαι από τα βλέμματα των ηρωίδων που πασχίζουν να αφηγηθούν, σε κάποια διακρίνω την θλίψη που με καθηλώνει, σε άλλα την αθωότητα και σε άλλα πιο λάγνα, τον πειρασμό... Η γυναίκα σε όλες της εποχές της σκέφτομαι, από την εφηβεία, την νεότητα προς την ωρίμανση, αλλά δεν φθάνει στη δύση της.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Τα έργα της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη,  φιλοξενούνται υπό το τίτλο την Desert Rose στην γκαλερί Σκουφά. Ένα έργο αρκούσε για να αναμένω με ανυπομονησία τα έργα της από την προηγούμενη Art Athina.  Σε μεγάλους καμβάδες η δημιουργός "κεντά" με λεπτεπίλεπτα πινέλα, το θηλυκό στοιχείο μόνο σε μια απόχρωση του ροζ τριαντάφυλλου, που λες και το φλερτάρει η πρωινή πάχνη.

Η τρυφερότητα που αποπνέουν τα έργα δεν είναι το μόνο στοιχείο που με εντυπωσιάζει. Η καλλιτέχνης αποδεικνύεται καλή γνώστης του σχεδίου, μαέστρος της γεωμετρίας και της λεπτομέρειας !  "Με πόση αφοσίωση πρέπει να δούλεψε το έντονο μοτίβο των λουλουδιών" σκέφτομαι," τι να συμβολίζει η συχνή εμφάνιση του χρυσάνθεμου;" αναρωτιέμαι. Μου θυμίζουν κινέζικες πορσελάνες,  και "όντως πορσελάνινα είναι και τα πρόσωπα των γυναικών"  με συνεπαίρνει ο συνειρμός, άλλα να αποπνέουν ξεγνοιασιά και άλλα μελαγχολία.  
  Τι μυστήριο όμως! Δεν μπορώ να προσδιορίσω από που έρχονται, από την

Ανατολή, από κάποια εύρωστη πόλη της Δύσης, είναι τόσο καλοντυμένες με τις δαντέλες τα πολύτιμα κοσμήματά τους. Τα μοτίφ-μενταγιόν τους μου κάνουν εντύπωση. Μια ανδρική φιγούρα επαναλαμβάνεται σαν φυλαχτό! 
Τα έργα θα μπορούσαν να είναι φωτογραφίες ξεθωριασμένες κάποιας προγιαγιάς που βρήκα σήμερα καλά κρυμμένες σε ένα μπαούλο. θα μπορούσαν να είναι πορτραίτα από  αρχοντοπούλες του Μεσαίωνα που περιμένουν τον ιππότη τους ή από ξεπεσμένες αστές του προηγούμενου αιώνα που αναπολούν τις καλές εποχές. 
Με προσήλωση στα έργα προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τις σκηνές στο φόντο, τις λουόμενες, μια μητρική φιγούρα, μια σκηνή με ένα  γεράκι στο έργο "Glass Tears".  Είναι κομμάτια από τα βιώματα της ηρωίδας; Είναι αποσπάσματα από όνειρο ή από εφιάλτη αναρωτιέμαι; Όλα αυτά τα αινίγματα κάνουν να αγαπώ πιο πολύ τα έργα της και θα κρατήσω τους δικούς μου συμβολισμούς κλείνοντας τα μάτια μου μπροστά από τον αγαπημένο μου πίνακα για να φυλακίσω με τα βλέφαρά μου την ομορφιά που μόνο η Τέχνη μπορεί να αναδείξει...

Σημειώνεται ότι η έκθεση συνοδεύεται από πλήρως εικονογραφημένο, δίγλωσσο (ελλ-αγγλ), κατάλογο με κείμενα της επιμελήτριας της έκθεσης, Ελισάβετ Πλέσσα και του συγγραφέα Μισέλ Φάις.

Έως 18/3
Σκουφά 4 Κολωνάκι