Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεραμική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεραμική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

Όταν τα ζώα μας επιστρέφουν το βλέμμα: Οι αρχέγονες μορφές του Θωμά Μπερτόλη




 Σάββατο μεσημέρι στoν φιλόξενο χώρο της Artshot Gallery: Από τον πηλό γεννιούνται μορφές ζώων, άλλες αφαιρετικές, άλλες σαν καρικατούρες, σαν να έχουν ξεπηδήσει από  παιδικά παραμυθια. Με την ήρεμη καθοδήγηση του καλλιτέχνη Θωμά Μπερτόλη, γινόμαστε ξανά παιδιά που πλάθουμε με τα χέρια. Ένα όμορφο συναίσθημα μας κατακλύζει καθώς η αίσθηση του πηλού μοιάζει με χάδι... 


της Μαρίας Αλιμπέρτη

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Γιατί μας κοιτάζουν τα ζώα του Θωμά Μπερτόλη», που επιμελείται και υπογράφει το κείμενο η Σοφία Βερύκιου  ο καλλιτέχνης μας  φιλοξένησε στην έκθεση του και μας χάρισε την ευκαιρία να γίνουμε  ξανά παιδιά. Με την αφορμή του workshop είχαμε  τη δυνατότητα να θαυμάσουμε την έκθεσή του που  ανατρέπει το εμβληματικό ερώτημα του Βρετανού ιστορικού τέχνης John Berger από το δοκίμιο «Γιατί κοιτάζουμε τα ζώα;». Ο κ. Μπερτόλης με τις  ιδιαίτερες μορφές  που  δημιουργεί , δίνει πνοή σε πλάσματα που ισορροπούν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.   Σαν να ξεπήδησαν από όνειρο και ερχονται εδώ στο σήμερα να μας  δώσουν ένα μήνυμα. 


O Θωμάς Μπερτόλης με την ζωγράφο και γραφίστρια
Σοφία Γαϊτάνη, ιδιοκτήτρια της Artshot Gallery/.

Τα ζώα που επιστρέφουν το βλέμμα

Τα κεραμικά ζώα του Μπερτόλη στέλνουν τα δικά τους νοήματα κοιτάζοντάς μας στα μάτια. Επιστρέφοντας το βλέμμα, επιβεβαιώνουν ότι για εμάς δεν είναι απλώς ζώα της φύσης. Είναι όντα με συμβολισμούς, έμψυχοι και άψυχοι σύντροφοι, αλλά και επισκέπτες του ύπνου μας. Όπως σημειώνει ο καλλιτέχνης, τα ζώα καταφέρνουν να προκαλέσουν στον άνθρωπο ένα «ανεπανάληπτο συναίσθημα που λειτουργεί σαν τη χαμένη παιδικότητα».  Δεν σε κάνει να τα φοβάσαι, αλλά να τα αγαπάες, να τα νιώθεις δικά σου πλάσματα. 


Ο κ.Μπερτόλης πειραματίζεται με την αναπαράσταση και την αφαίρεση. Κααθώς κοίταζα τα έργα του ένιωθα ότι  τα κεραμικά του συνομιλούν με τις μορφές του Πικάσο .. Στην κεραμική του, η γλυπτή μορφή ανακαλεί μια πρωταρχική σχέση με τον κόσμο,  εκεί που άνθρωπος, ζώο και αντικείμενο διατηρούν μια σχέση θαυμαστής ισοτιμίας.


 Σκεφτόμουν ότι τα έργα του, αλλοτε θυμίζουν τοτέμ, άλλοτε απλά θυμίζουν μορφές αγαπημένων κατοικίδιων της παιδιής μας ηλικίας.  Αναμνήσεις, όνειρα, αδυναμίες μπλέκουν μέσα μας. Από την πλευρά του ο καλλιτέχνης  έχει δηλώσει ότι αντλεί έμπνευση από αρχαίους μύθους. Δίνοντας έμφαση στη μορφή περισσότερο, ο λόγος του μύθου μετατρέπει το γλυπτό σε ομιλούν αντικείμενο, σε έναν οικουμενικό εκφραστή της ανθρώπινης φωνής.


Το βλέμμα των ζώων στη σύγχρονη εποχή

Παρατηρώντας τα έργα του, νιώθω πεπεισμένη ότι ο κ.Μπερτόλης μάς φέρνει αντιμέτωπους με τα ζώα ως όντα μέσα από μια ενστυκτώδη αποτύπωση. Με έμφαση στη χειρονομία όχι στη τεχνική τελειότητα,  τα ζώα του μοιάζουν να ξυπνουν από μια παλαιολιθική εποχή και να μεταμορφώνονται σε σύγχρονα καλλιτεχνικά αντικείμενα. Το βλέμμα τους ανακαλεί τη μακρά ιστορία τους και μια συμπόρευση με την Ανθρωπότητα. Μέσα από την απλότητα η κεραμική φόρμα, αφηγείται πολλές διαδρομές των ιστοριών τους, μικραίνει  όμως την απόσταση ανάμεσα στην Τέχνη και την Ιστορία, στη φόρμα και το νόημα, ανάμεσα στο αντικείμενο, το ζώο και τον άνθρωπο.

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026

«Μορφές»: Η ζωγραφική και η κεραμική συναντούν την Ιστορία της Τέχνης στην Andie Art Gallery





Η ανθρώπινη μορφή, όταν αντιμετωπίζεται ως φορέας μνήμης και όχι απλώς ως εικαστικό αντικείμενο, αποκτά τη δύναμη να γεφυρώνει εποχές, τεχνοτροπίες και αισθητικές αντιλήψεις. Στη διατομική έκθεση «Μορφές» της Ανθής Γκέρμαν και της Ελένης Κορωνάκη στην Andie Art Gallery, η μορφή λειτουργεί ως σημείο συνάντησης ανάμεσα στο αρχαϊκό και το σύγχρονο, στο υλικό και το άυλο, στο προσωπικό και το συλλογικό.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

 Οι δύο δημιουργοί προσεγγίζουν το πρόσωπο με μια ευαισθησία που δεν περιορίζεται στην αναπαράστασ,  το μετατρέπουν σε πεδίο ερμηνείας, σε χώρο που η ματιά του θεατή συναντά την εσωτερική ζωή των έργων. Το χρυσό φόντο, οι χρωματικές επιλογές και η καθαρότητα του βλέμματος συνθέτουν μια αισθητική που συνομιλεί με τη βυζαντινή παράδοση και τον μοντερνισμό, ανανεώνοντας τη γλώσσα της προσωπογραφίας.

Ένας σιωπηλός διάλογος ανάμεσα σε δύο κόσμους

Η έκθεση παρουσιάζει δύο αυτόνομες εικαστικές ενότητες που συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: την ανθρώπινη μορφή. Η ζωγραφική της Ανθής Γκέρμαν και τα κεραμικά ανάγλυφα της Ελένης Κορωνάκη δημιουργούν ένα δίδυμο που λειτουργεί αρμονικά, σαν δύο όψεις της ίδιας ιστορικής μνήμης.

Οι χρωματικές επιλογές – το μπλε‑τυρκουάζ της Γκέρμαν και το μωβ της Κορωνάκη – παραπέμπουν σε μεγάλους καλλιτέχνες και σε αισθητικές παραδόσεις που διατρέχουν αιώνες. Οι μορφές τους σε κοιτούν με τρόπο που μοιάζει να διαβάζει την ψυχή σου, όχι επιθετικά αλλά με αγάπη και κατανόηση.



Οι κεραμικές μορφές της Ελένης Κορωνάκη

Η Κορωνάκη αντλεί έμπνευση από τα αρχαϊκά ανάγλυφα, τα πορτρέτα φαγιούμ και τα βυζαντινά πρότυπα. Οι κεραμικές μορφές της, σμιλεμένες με φυσικότητα και αυστηρή έκφραση, μεταφέρουν μνήμη, γνώση και πνευματικότητα.

Μεταλλικές αντανακλάσεις, χρυσές λάμψεις και στιλπνά περιγράμματα δημιουργούν μια αίσθηση παλαιότητας και αγιοσύνης, ενώ οι έντονες χρωματικές αντιθέσεις προσδίδουν σύγχρονη δυναμική. Τα έργα της λειτουργούν σαν θραύσματα χρόνου, σαν εικόνες προγόνων που αναδύονται από το βάθος της ιστορίας.



Οι ζωγραφικές μορφές της Ανθής Γκέρμαν

Η Γκέρμαν δημιουργεί νατουραλιστικές προσωπογραφίες με αναφορές στην Art Deco, στον Modigliani και στην ιαπωνική χαρακτική Ukiyo‑e. Γυναικείες μορφές με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια, λεπτά χαρακτηριστικά, επιμήκη λαιμό και αστική κομψότητα του Μεσοπολέμου συνθέτουν ένα σκηνικό μυστηρίου και γλυκιάς μελαγχολίας.

Η πλακάτη χρωματική επιφάνεια, οι σταθεροί τόνοι και οι χρυσές αντανακλάσεις δημιουργούν μια ποιητική ατμόσφαιρα, όπου η θηλυκότητα και η λεπτότητα της εποχής συναντούν τη σύγχρονη ματιά της δημιουργού.


Μια έκθεση που ενώνει παρελθόν και παρόν


Η «Μορφές» είναι μια έκθεση που προκαλεί το βλέμμα και τη σκέψη. Ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, οι δύο δημιουργοί συνομιλούν μέσα από τις μορφές τους, μεταφέροντας ιστορικά αποσπάσματα, συναισθήματα και μνήμες.

Ένα επιτυχημένο εικαστικό δίδυμο που ο θεατής θέλει να απολαύσει ξανά και ξανά.




Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026

Το ναυάγιο με κεραμικά από την αρχαία Ρωσό -2.100 χρόνια μεσογειακού εμπορίου και ελληνιστικής κεραμικής

 








Ένα εμπορικό πλοίο που βυθίστηκε πριν από δύο χιλιετίες στα νότια παράλια της Τουρκίας φέρνει στο φως ένα μοναδικό φορτίο επιτραπέζιας κεραμικής της ύστερης Ελληνιστικής περιόδου. Τα ευρήματα συνδέονται με την αρχαία Ρωσό, λιμάνι της Κιλικίας, γνωστό για τα σκεύη που έφταναν μέχρι τη ρωμαϊκή ελίτ και μνημονεύονται στις επιστολές του Κικέρωνα.

Η αρχαία Ρωσός

Επρόκειτο για λιμάνι της Κιλικίας στον κόλπο της Ισκεντερούν, εντάσσεται στον ευρύτερο ελληνιστικό κόσμο που διαμορφώθηκε στα παράλια της Μικράς Ασίας μετά τους ελληνικούς αποικισμούς της 2ης και 1ης χιλιετίας π.Χ. Σύμφωνα με την Britannica, οι περιοχές της δυτικής και νότιας Ανατολίας — όπως η Αιολίδα, η Ιωνία και η Καρία — κατοικήθηκαν και οργανώθηκαν από Έλληνες αποίκους, οι οποίοι ίδρυσαν πόλεις, ανέπτυξαν κοινές θρησκευτικές πρακτικές και δημιούργησαν ένα δίκτυο ελληνικών πολιτισμικών κέντρων που επεκτάθηκε βαθιά στην ενδοχώρα και κατά μήκος των παραλίων.

 Το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, στις ενότητες για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας, επιβεβαιώνει ότι η Κιλικία αποτέλεσε περιοχή έντονης ελληνικής παρουσίας ήδη από την αρχαϊκή εποχή, με πόλεις που υιοθέτησαν ελληνική γλώσσα, τέχνη και πολιτειακή οργάνωση. Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, η Ρωσός αναπτύχθηκε ως ελληνιστική πόλη-λιμάνι, ενταγμένη στα εμπορικά δίκτυα της Ανατολικής Μεσογείου και γνωστή για την παραγωγή κεραμικής που κυκλοφορούσε ευρέως. Η  πόλη είχε αποκτήσει φήμη για προϊόντα ελληνιστικής τεχνοτροπίας, ένδειξη της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας και της οικονομικής ακμής της περιοχής κατά τον 1ο αιώνα π.Χ.


Οι υποθαλάσσιες έρευνες στο Αδρασάν

 Σε βάθη που κυμαίνονται από 42 έως 55 μέτρα, αποκαλύπτουν σταδιακά ένα από τα πιο εντυπωσιακά ναυάγια της Μεσογείου. Το πλοίο, που χρονολογείται περίπου στο 100 π.Χ., φαίνεται πως μετέφερε αποκλειστικά επιτραπέζια κεραμική, συσκευασμένη με τρόπο που μαρτυρά οργανωμένο εμπορικό φορτίο και όχι τυχαία συλλογή αντικειμένων. Χιλιάδες πιάτα, κύπελλα, δίσκοι και λεκανίδες βρίσκονται ακόμη συγκεντρωμένα σε ομάδες, προστατευμένα από στρώσεις πηλού που είχαν τοποθετηθεί ανάμεσα στα σκεύη για να αποτρέψουν θραύσεις κατά τη μεταφορά. Η ίδια αυτή πρακτική, που χρησιμοποιούσαν οι έμποροι της εποχής, συνέβαλε στη διατήρηση των αντικειμένων για περισσότερους από δύο αιώνες στον βυθό.


Η παραγωγή Κεραμικής και ο αντίκτυπος στην Μεσόγειο 

Η λεπτομερής καταγραφή των ευρημάτων έχει ήδη αναδείξει 122 διαφορετικούς τύπους και μεγέθη κεραμικών, προσφέροντας μια σπάνια εικόνα της παραγωγής και της διακίνησης επιτραπέζιων σκευών στην ύστερη Ελληνιστική και πρώιμη Ρωμαϊκή περίοδο. Η κεραμική που εντοπίστηκε συνδέεται με την αρχαία Ρωσό, λιμάνι της Κιλικίας, γνωστό για την παραγωγή ποιοτικών σκευών που κυκλοφορούσαν ευρέως στη Μεσόγειο. Η φήμη τους ήταν τέτοια ώστε ο Κικέρων, το 50 π.Χ., αναφέρει σε επιστολή του προς τον Αττικό ότι είχε παραγγείλει «Ρωσιανά σκεύη», επιβεβαιώνοντας την παρουσία τους στα τραπέζια της ρωμαϊκής αριστοκρατίας.


Το ναυάγιο του Αδρασάν δεν προσφέρει μόνο αντικείμενα, αλλά μας παρέχει ένα στιγμιότυπο της μεσογειακής εμπορικής δραστηριότητας. Αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο οι έμποροι συσκεύαζαν, προστάτευαν και μετέφεραν μεγάλες ποσότητες κεραμικής, αλλά και τις διαδρομές που ακολουθούσαν τα προϊόντα από τα εργαστήρια της Ανατολίας και της Κιλικίας προς αγορές του Αιγαίου, της Συρίας ή ακόμη και της Ιταλίας. Η ακριβής πορεία του πλοίου παραμένει άγνωστη, όμως η ποσότητα και η ομοιομορφία του φορτίου δείχνουν ότι προοριζόταν για εμπορική διάθεση σε κάποιο μεγάλο λιμάνι της εποχής.


Καθώς οι έρευνες συνεχίζονται, το ναυάγιο αναδεικνύεται σε πολύτιμη πηγή για την κατανόηση της καθημερινής ζωής, της αισθητικής και των εμπορικών δικτύων της Ελληνιστικής Μεσογείου. Ένα ταξίδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, φτάνει σήμερα στην επιφάνεια, προσφέροντας νέα δεδομένα για έναν κόσμο που εξακολουθεί να μας συναρπάζει.



Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026

We were never really here, έκθεση του Δημήτρη Νεβεσκιώτη στις Kalfayan Galleries




Οι Kalfayan Galleries (Χαρίτος 11, Κολωνάκι) παρουσιάζουν την ατομική έκθεση του εικαστικού Δημήτρη Νεβεσκιώτη, με τίτλο “We were never really here”. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026, από τις 19:00 έως τις 21:00.


Την έκθεση συνοδεύει κείμενο του δημοσιογράφου και κριτικού τέχνης Χρήστου Παρίδη, ο οποίος σκιαγραφεί τη διαδρομή και το ιδιαίτερο εικαστικό σύμπαν του καλλιτέχνη.


Η εικαστική πορεία – Από τη ζωγραφική στην κεραμική και πίσω στη ζωγραφική

Ο Νεβεσκιώτης ακολούθησε μια διαδρομή που ξεκινά από τη ζωγραφική, περνά στη γλυπτική και καταλήγει στην κεραμική, χωρίς όμως να απομακρύνεται από τον πυρήνα της δημιουργίας του: τη ζωγραφική. Παρότι η αγγειοπλαστική αποτελεί την πρακτική με την οποία νιώθει μεγαλύτερη οικειότητα, ο ίδιος περιγράφει τα έργα του ως «κεραμικούς καμβάδες», υπογραμμίζοντας ότι η ζωγραφική παραμένει το βασικό μέσο έκφρασης.


Τα έργα – Επιθετικά αντικείμενα, αρχέγονες μορφές, σύγχρονοι προβληματισμοί

Τα κεραμικά αγγεία του Νεβεσκιώτη διαθέτουν έντονες μορφολογικές ιδιαιτερότητες:

– μεσαίου μεγέθους,

– λευκά ή μελανόμορφα,

– με αναφορές σε τεχνικές αρχαίων πολιτισμών,

– συχνά «επιθετικά» λόγω των καρφιών, αγκαθιών, ανάγλυφων εξογκωμάτων και αιχμηρών tie wraps.


Στην επιφάνειά τους ξεδιπλώνονται βίαιες, αλλόκοτες, σατυρικές, σουρεαλιστικές και ερωτικές εικόνες, με ανθρωπόμορφες φιγούρες που θυμίζουν προϊστορικές σπηλαιογραφίες. Ζώα όπως κατσίκια, άλογα, πουλιά και λιοντάρια λειτουργούν ως θηράματα, σύμβολα ελευθερίας ή εξουσίας, συνδέοντας τις αρχέγονες κοινότητες με τη σύγχρονη εποχή. Οι συνθέσεις του αντλούν έμπνευση από το κινηματογραφικό σύμπαν των Κιούμπρικ, Παζολίνι, Χοντορόφσκι και Λάνθιμου, δημιουργώντας έναν παραμορφωτικό καθρέφτη της ανθρώπινης κατάστασης.


Η διαδικασία – Αυθόρμητη, αντανακλαστική, βαθιά προσωπική

Ο καλλιτέχνης συχνά ζωγραφίζει αφού τα αγγεία βγουν από τον φούρνο, λειτουργώντας σχεδόν αντανακλαστικά μπροστά στο υλικό. Έτσι προκύπτει ένα «τσίρκο» ημιπολιτισμένων όντων, μια παλίρροια εικόνων που αποτυπώνει τους κοινωνικούς προβληματισμούς και την πολιτική ματιά του δημιουργού.


Βιογραφικό – Ένας νέος καλλιτέχνης με δυναμική παρουσία

Ο Δημήτρης Νεβεσκιώτης (γεν. 1996, Δράμα) ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α’ Εργαστήριο Γλυπτικής, Νίκος Τρανός).


Έχει συμμετάσχει σε σημαντικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων:

– “Optimism, Despite Everything”, Kalfayan Galleries (2026)

– “Shaped by Earth”, Kalfayan Galleries (2025)

– “Muddy Mood”, Γκαλερί Ζουμπουλάκη (2025)

– Youths II, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» (2025)

– “Ένα αλλόκοτο δείπνο – στο τραπέζι του Νικολάου”, Ζουμπουλάκη & Nikolaou Residence (2024)

– Back to Athens 10 (2023)

– “Blast from the Past”, Kalfayan Galleries (2023)

– “Catch the Sun”, ΑΣΚΤ Ύδρας (2022)


Στο έργο του συνδυάζει ψηφιακό και χειρωνακτικό σχέδιο, κεραμική και παραδοσιακές τεχνικές, δημιουργώντας παλίμψηστα αφηγήσεων με καυστικό χιούμορ και κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό.


Πληροφορίες Έκθεσης

Τίτλος: “We were never really here”

Καλλιτέχνης: Δημήτρης Νεβεσκιώτης

Χώρος: Kalfayan Galleries, Χαρίτος 11, Κολωνάκι

Εγκαίνια: Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026, 19:00–21:00

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026

Διεθνής διάκριση για τη Χρυσή Μπεκιάρη: Πρώτο βραβείο στο MATRES CIBUM International Women’s Ceramic Festival




Μια σημαντική διεθνή επιτυχία για την ελληνική τέχνη σημειώθηκε στα τέλη Αυγούστου, με τη Γιαννιτσιώτισσα γλύπτρια, εικαστικό και κεραμίστρια Χρυσή Μπεκιάρη να κατακτά το πρώτο βραβείο στο διεθνές φεστιβάλ γυναικείας κεραμικής «MATRES CIBUM International Women’s Ceramic Festival» στην Ιταλία. Η διάκριση αυτή στρέφει το βλέμμα της διεθνούς καλλιτεχνικής κοινότητας στην Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική της σύγχρονης ελληνικής γλυπτικής.


Το έργο που ξεχώρισε: «Cibvs Primordialis»

Η Χρυσή Μπεκιάρη, με σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρώμης, συμμετείχε στη διοργάνωση με μια εντυπωσιακή εγκατάσταση αποτελούμενη από 25 ανεξάρτητα στοιχεία, καθώς και με ένα κεντρικό έργο μεγαλύτερης κλίμακας, το οποίο και απέσπασε την κορυφαία διάκριση. Το έργο «Cibvs Primordialis» αποτελεί μια εικαστική αναζήτηση γύρω από την έννοια της αρχέγονης τροφής, συνδέοντας τη σωματική θρέψη με την πνευματική ανάταση.


Η δημιουργός ανακαλεί τη μνήμη του μητρικού στήθους ως πηγή ζωής και προσφοράς, μετατρέποντας το γυναικείο σώμα σε σύμβολο ηθικής και κοινωνικής διάστασης. Η πρώτη τροφή της ανθρωπότητας, πέρα από την επιβίωση, γίνεται μια εμπειρία που συνομιλεί με σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από τη φροντίδα, τη μητρότητα και την ανθρώπινη ευαλωτότητα.


Υλικά, τεχνικές και αισθητική προσέγγιση

Η εικαστική γλώσσα της Μπεκιάρη χαρακτηρίζεται από τον διάλογο ανάμεσα στην κλασική φόρμα και τα σύγχρονα υλικά. Στο «Cibvs Primordialis» η αντίθεση ανάμεσα στη γη και το φως αποτυπώνεται μέσα από τον συνδυασμό μαύρου πηλού (stoneware) και επιχρύσωσης με φύλλα χρυσού 23.75Kt. Η χρήση της παραδοσιακής τεχνικής της χάραξης (τσουκάνι) ενισχύει τη σχέση του έργου με την έννοια του «Κάλλους» και το πέρασμα του χρόνου.


Για τη δημιουργό, η υλικότητα λειτουργεί ως όχημα για την έκφραση ενός βαθιά προσωπικού οράματος. Το τελετουργικό της τροφής μετατρέπεται σε ηθική εμπειρία, αφυπνίζοντας αρχέγονες μνήμες και καλώντας τον θεατή σε μια καθολικά μεταμορφωτική συνάντηση με το έργο.


Η σημασία της διάκρισης για την ελληνική τέχνη

Η βράβευση της Χρυσής Μπεκιάρη στο MATRES CIBUM αποτελεί μια σημαντική επιβεβαίωση της εξωστρέφειας και της ποιότητας της σύγχρονης ελληνικής γλυπτικής. Η δημιουργός αποδεικνύει ότι η τέχνη με ανθρωπιστικό υπόβαθρο και βαθιά συμβολική δύναμη μπορεί να συγκινήσει και να αναγνωριστεί στο υψηλότερο διεθνές επίπεδο, ενισχύοντας την παρουσία της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη της κεραμικής και της εικαστικής δημιουργίας.

 πηγη https://www.karatzova.com/



Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026

«Τα χρώματα της ψυχής» – Έκθεση ζωγραφικής και κεραμικής της Τατιάνας Κοντοπούλου




Εικόνες χρώματος, εσωτερικής έκφρασης και δημιουργικής δύναμης, μια έκθεση που αναδεικνύει τον προσωπικό κόσμο της καλλιτέχνιδας και το μήνυμα της συμπερίληψης.


Μια έκθεση όπου η τέχνη γίνεται γέφυρα έκφρασης και ενδυνάμωσης

Από 11 έως 18 Σεπτεμβρίου 2026, το Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου Αθηναίων φιλοξενεί την έκθεση «Τα χρώματα της ψυχής» της Τατιάνας Κοντοπούλου, με την υποστήριξη του ΟΠΑΝΔΑ. Η καλλιτέχνις παρουσιάζει έργα ζωγραφικής και κεραμικής που αποτυπώνουν τον δικό της τρόπο να βλέπει τον κόσμο: μέσα από έντονα χρώματα, συναισθηματικές διακυμάνσεις και μια αδιάκοπη ανάγκη για δημιουργία.


Η έκθεση δεν περιορίζεται στην αισθητική παρουσίαση των έργων, μεταφέρει ένα ουσιαστικό μήνυμα: η καλλιτεχνική έκφραση δεν ορίζεται από περιορισμούς ή αναπηρίες, αλλά από την εσωτερική δύναμη, τη στήριξη και την πίστη στις δυνατότητες κάθε ανθρώπου.


Η επιμέλεια της έκθεσης

Την έκθεση επιμελείται η Λουίζα Καραπιδάκη, η οποία αναδεικνύει τον διάλογο ανάμεσα στη ζωγραφική και την κεραμική, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο η Τατιάνα Κοντοπούλου μετατρέπει το προσωπικό βίωμα σε εικαστική αφήγηση.


Πληροφορίες Έκθεσης

Διάρκεια: 11–18 Σεπτεμβρίου 2026

Εγκαίνια: Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, 19:00

Χώρος: Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» Δήμου Αθηναίων

Διεύθυνση: Ηρακλειδών 66Α, Θησείο (Μετρό Κεραμεικός)


Ώρες λειτουργίας:  

Τρίτη–Παρασκευή: 11:00–19:00

Σάββατο & Κυριακή: 10:00–15:00

Δευτέρα: Κλειστά








Παρασκευή 10 Ιουλίου 2026

«The Vessel is the New Canvas» στη Μύκονο – Pat Andrea και Θανάσης Λάλας σε έναν πρωτότυπο εικαστικό διάλογο

 





Μια ξεχωριστή συνάντηση σύγχρονης τέχνης παρουσιάζεται στη Φτελιά Μυκόνου,  εκεί που η γκαλερί ALMA φιλοξενεί έργα του διεθνούς φήμης Pat Andrea σε διάλογο με τον Θανάση Λάλα. Η έκθεση προτείνει ένα νέο σώμα για τη ζωγραφική: το αγγείο.


Η έκθεση στη Μύκονο – Ένας διάλογος δύο δημιουργών

Στις 26 και 27 Ιουλίου 2026, η Οικία Μαζαράκη στη Φτελιά Μυκόνου φιλοξενεί την έκθεση «The Vessel is the New Canvas», σε επιμέλεια της Μαρίας Αλμπάνη και κείμενα του Θανάση Λάλα.

Η γκαλερί ALMA παρουσιάζει για πρώτη φορά μια ενότητα 22 ζωγραφισμένων κεραμικών έργων: 11 του Pat Andrea και11 του Θανάση Λάλα. Τα έργα αποτελούν έναν εικαστικό διάλογο που επαναπροσδιορίζει τη σχέση της ζωγραφικής με τον χώρο και το αντικείμενο.


Εγκαίνια: 26 Ιουλίου 2026, 20:00

Διάρκεια: 26 – 27 Ιουλίου 2026

Χώρος: Οικία Μαζαράκη, Φτελιά Μυκόνου


Το αγγείο ως νέος καμβάς

Η έκθεση στηρίζεται σε μια κεντρική ιδέα: The Vessel is the New Canvas.

Το αγγείο δεν λειτουργεί ως επιφάνεια που φιλοξενεί την εικόνα, αλλά ως το ίδιο το σώμα της. Οι ανθρώπινες μορφές του Pat Andrea αναπτύσσονται οργανικά πάνω στις καμπύλες της πορσελάνης, ενώ ο συμβολικός κόσμος του Θανάση Λάλα — μάτια, οργανικές μορφές, πουλιά, φυτικά μοτίβα — μεταμορφώνει κάθε αγγείο σε έναν αυτόνομο εικαστικό οργανισμό.


Οι δύο καλλιτέχνες, παρότι προέρχονται από διαφορετικές εικαστικές παραδόσεις, συναντώνται σε μια κοινή αναζήτηση: πώς η ζωγραφική μπορεί να υπερβεί την επίπεδη επιφάνεια και να αποκτήσει φυσική παρουσία στον χώρο.


Η Μύκονος ως συμβολικός τόπος

Η επιλογή της Μυκόνου δεν είναι τυχαία. Στο Αιγαίο, που το αγγείο υπήρξε για χιλιάδες χρόνια φορέας μνήμης, πολιτισμού και καθημερινής ζωής, επιστρέφει σήμερα ως σύγχρονο έργο τέχνης που δεν μεταφέρει νερό ή κρασί, αλλά εικόνες, ιδέες και αφηγήσεις.


Η έκθεση προτείνει ότι η ζωγραφική του σήμερα μπορεί να έχει νέο σώμα: ένα τρισδιάστατο αντικείμενο που αναπνέει, φωτίζεται και μεταμορφώνεται μέσα στον χώρο.


Η ζωγραφική αποκτά σώμα

Οι μορφές του Andrea ακολουθούν τις καμπύλες του αγγείου σαν να γεννιούνται από τη γεωμετρία του. Οι εικόνες του Λάλα αφήνουν το αντικείμενο να γίνει αφήγηση.

Κανείς από τους δύο δεν αντιμετωπίζει την κεραμική ως διακοσμητική επιφάνεια. Το αγγείο γίνεται συνεργός της ζωγραφικής:η καμπύλη καθορίζει τη σύνθεση, ο όγκος μεταμορφώνει την εικόνα καθώς και το φως ολοκληρώνει το έργο.


Τα 22 έργα της έκθεσης δεν ανήκουν αποκλειστικά ούτε στη ζωγραφική ούτε στη γλυπτική, αλλά στον χώρο που οι δύο γλώσσες συναντιούνται.


Κυριακή 24 Μαΐου 2026

Νέα αρχαιολογικά ευρήματα και αρχιτεκτονική μελέτη στη Γυμναστική Εγκατάσταση της Δήλου: Πρόοδος των ερευνών στην Παλαίστρα της Λίμνης





Οι έρευνες για τις γυμναστικές εγκαταστάσεις της Δήλου συνεχίστηκαν από τις 14 Απριλίου έως τις 8 Μαΐου, με διπλή αποστολή αφιερωμένη στη μελέτη της κεραμικής που αποκαλύφθηκε το 2025 και στην αρχιτεκτονική τεκμηρίωση της Παλαίστρας της Λίμνης, η οποία είχεαρχίσει το 2023. Τα νέα δεδομένα φωτίζουν άγνωστες πτυχές της κλασικής περιόδου στο ιερό νησί του Απόλλωνα.



Μελέτη 350 κεραμικών και νέα στοιχεία για την κλασική Δήλο

Το κεραμικό υλικό από 40 στρωματογραφικά σύνολα της περσινής ανασκαφικής περιόδου ταξινομήθηκε, καταγράφηκε και φωτογραφήθηκε ενόψει δημοσίευσης. Αποκάλυψαν σπάνια σύνολα του 5ου και 4ου αι. π.Χ., περιόδους ελάχιστα γνωστές στη Δήλο από άποψη υλικού πολιτισμού. Οι εισαγωγές αθηναϊκής επιτραπέζιας κεραμικής, μαγειρικών αγγείων από την Αίγινα και αμφορέων από Χίο, Λέσβο, Θάσο, Μένδη και πιθανώς Άκανθο προσφέρουν νέα δεδομένα για τα εμπορικά δίκτυα της κλασικής εποχής.


Αρχιτεκτονική τεκμηρίωση: 30 μαρμάρινα μέλη

Συμπληρωματικά προς την αποστολή του 2025, σχεδιάστηκαν 30 μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη:

• δύο ανθέμια,

• δύο επιγραφικοί πεσσοί,

• δέκα τμήματα εφηβικών εδράνων με γκράφιτι,

• δώδεκα λίθοι από αετώματα,

• πέντε κεραμίδες σίμας,

• δύο λουτήρες και δύο επιγραφικές προεξοχές.


Τα περισσότερα προέρχονται από την Παλαίστρα της Λίμνης ή τα άμεσα περίχωρά της, ενώ ορισμένα είχαν μεταφερθεί στο Γυμνάσιο για επαναχρησιμοποίηση. Η μελέτη τους επιτρέπει την ασφαλή επανασύνδεσή τους με την Παλαίστρα και την ένταξή τους στην αρχιτεκτονική ανασύνθεση του κτηρίου.


Ένα διεθνές ερευνητικό πρόγραμμα

Οι εργασίες εντάσσονται στο πρόγραμμα μελέτης των γυμναστικών εγκαταστάσεων της Δήλου, υπό τη διεύθυνση του Guy Ackermann (Πανεπιστήμιο Γενεύης), με χρηματοδότηση Ambizione του Ελβετικού Εθνικού Ιδρύματος Επιστημονικής Έρευνας.

Το πρόγραμμα υλοποιείται σε συνεργασία με τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών και το Τμήμα Αρχαιότητας του Πανεπιστημίου Γενεύης. Η ομάδα περιλάμβανε τρεις αρχιτέκτονες, δύο ειδικούς στην αμφορολογία και τρεις μεταπτυχιακούς/διδακτορικούς φοιτητές από Γαλλία, Ελβετία και Ιταλία.






Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2025

Ανακαλύφθηκε εργαστήριο Κεραμικής 8.000 ετών στη Σμύρνης – Η παλαιότερη οργανωμένη παραγωγή στην Ανατολία


Στον προϊστορικό οικισμό Ουλουτζάκ (Ulucak Höyük), τον αρχαιότερο γνωστό οικισμό της περιοχής με ηλικία 8.850 ετών, αρχαιολόγοι έφεραν στο φως ένα εξειδικευμένο εργαστήριο κεραμικής ηλικίας 8.000 ετών. Πρόκειται για πρωτοποριακή ανακάλυψη στον αρχαιότερο οικισμό της Σμύρνης.

Η ανασκαφή, υπό τη διεύθυνση της καθηγήτριας Δρ. Özlem Çevik του Πανεπιστημίου Θράκης, αποκαλύπτει την παλαιότερη φυσική απόδειξη οργανωμένης παραγωγής κεραμικών μεταξύ Βόρειας Μεσοποταμίας και Ελλάδας. Η ανασκαφή αποκαλύπτει την πρώιμη τεχνογνωσία και τον κοινωνικό ρόλο της κεραμικής στη Νεολιθική εποχή

Ένα πλήρες συγκρότημα παραγωγής με κλιβάνους και εργαλεία

Το συγκρότημα, έκτασης 300 τ.μ., περιλαμβάνει καλούπια από πηλό, ημιτελή αγγεία, χρωστικές ύλες, λειαντικές πέτρες και επτά κλιβάνους, εκ των οποίων ένας είναι αισθητά μεγαλύτερος. Η καταστροφή του χώρου από πυρκαγιά συνέβαλε στη διατήρηση των ευρημάτων στο αρχικό τους πλαίσιο, επιτρέποντας στους ερευνητές να παρακολουθήσουν ολόκληρη την αλυσίδα παραγωγής — από την επεξεργασία του αργίλου έως την τελική διαμόρφωση και το ψήσιμο των αγγείων.

Ανάλυση αποτυπωμάτων αποκαλύπτει συμμετοχή ανδρών και γυναικών

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αναλύσεις αποτυπωμάτων δακτύλων στις επιφάνειες των αγγείων, οι οποίες δείχνουν ότι τόσο άνδρες όσο και γυναίκες συμμετείχαν στην παραγωγική διαδικασία. Η διαπίστωση αυτή αμφισβητεί τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τον έμφυλο καταμερισμό εργασίας στις πρώιμες αγροτικές κοινωνίες.

Υψηλή τεχνογνωσία και πρώιμη οικονομική οργάνωση

Τα κεραμικά με κόκκινη επάλειψη και τα εργαλεία επιφανειακής επεξεργασίας μαρτυρούν προηγμένη γνώση των υλικών και τεχνικών της εποχής. Η τοποθεσία του Ουλουτζάκ, σήμερα περικυκλωμένη από εκατοντάδες εργοστάσια, αναδεικνύει τη διαχρονική σημασία της περιοχής ως κέντρο παραγωγής και τεχνογνωσίας.

 Οι εργασίες συνεχίζονται, φωτίζοντας τον τρόπο με τον οποίο οι πρώτες νεολιθικές κοινότητες της Ανατολίας έθεσαν τα θεμέλια για πολύπλοκες οικονομίες — αιώνες πριν την εμφάνιση των πρώτων πόλεων.

πηγή : anatolianarcheology.net

Φωτογραφίες DHA



 

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2025

Αποκατάσταση του βυζαντινού ναού στη Μαξιμιανούπολη με χρηματοδότηση 1,5 εκατ. ευρώ



Η Μαξιμιανούπολη, μία από τις σημαντικότερες πόλεις της βυζαντινής Θράκης, επανέρχεται δυναμικά στον πολιτιστικό χάρτη της Ροδόπης. Με χρηματοδότηση ύψους 1.500.000 ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, το υπουργείο Πολιτισμού δρομολογεί την αποκατάσταση του περίκεντρου ναού στον αρχαιολογικό χώρο της πεδιάδας της Ροδόπης, σε ένα έργο που φιλοδοξεί να αναδείξει την αρχιτεκτονική και ιστορική αξία του μνημείου.

Όσο για την ιστορική ταυτότητα της Μαξιμιανούπολης ήταν γνωστή και ως Μοσυνόπολη, ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό κοντά στη σημερινή Κομοτηνή και αποτέλεσε από τον 4ο αιώνα μ.Χ. σημαντικό εκκλησιαστικό και διοικητικό κέντρο. Με ισχυρά τείχη και περίτεχνη αρχιτεκτονική, υπήρξε έδρα επισκόπου και αργότερα αυτοκέφαλη αρχιεπισκοπή, πριν καταστραφεί από τις επιδρομές του τσάρου Ιωάννη Καλογιάννη. Ο περίκεντρος ναός, με το σπάνιο ακανόνιστο εξάγωνο σχήμα, θεωρείται κορυφαίο δείγμα βυζαντινής ναοδομίας.


Εστίαση στα κρίσιμα σημεία του ναού

Το έργο επικεντρώνεται σε τέσσερα βασικά τμήματα του ναού: το μαρμάρινο τέμπλο, το βόρειο και το νότιο αρκοσόλιο, καθώς και τη νοτιοδυτική γωνία του νάρθηκα. Η κατάσταση διατήρησης του μνημείου χαρακτηρίζεται ως μέτρια, με εμφανή δομική παθολογία, παραμορφώσεις και απώλειες υλικών, γεγονός που καθιστά την παρέμβαση επιτακτική.

Αρχιτεκτονικά στοιχεία και ταφές στο εσωτερικό

Στο εσωτερικό του ναού έχουν εντοπιστεί πολυάριθμες ταφές που χρονολογούνται μετά τον 11ο αιώνα. Παράλληλα, διασώζονται αποσπασματικά ο γραπτός και γλυπτός διάκοσμος, με το τέμπλο και τον άμβωνα να ξεχωρίζουν για την καλλιτεχνική τους αξία.

Πολιτιστική επανατοποθέτηση της Μαξιμιανούπολης

Σύμφωνα με το υπουργείο, η ιστορική σημασία της Μαξιμιανούπολης παραμένει αδιαμφισβήτητη, παρά την καταστροφή και εγκατάλειψή της τον 13ο αιώνα. Όπως επισημαίνεται, οι ανασκαφές αποκάλυψαν όχι μόνο ένα σπουδαίο μνημείο, αλλά και έναν ανεπτυγμένο οικισμό με πλούσια δείγματα βυζαντινής κεραμικής. Το έργο περιλαμβάνει την αποκατάσταση του ναού, τη συντήρηση του διακόσμου και των μαρμάρων, καθώς και τη βελτίωση της προσβασιμότητας.

Τεχνικές εργασίες και συντήρηση

Οι εργασίες αποκατάστασης περιλαμβάνουν καθαίρεση σαθρών υλικών, αναδόμηση χαμένων τόξων στα αρκοσόλια, συντήρηση τοιχογραφιών και μαρμάρινων τμημάτων, αποστράγγιση ομβρίων υδάτων βάσει ειδικής υδραυλικής μελέτης και απομάκρυνση αυτοφυούς βλάστησης. Η αποκατάσταση του σύνθρονου, του τέμπλου και του άμβωνα αναμένεται να επαναφέρει την αρχική μορφή του ναού, αναδεικνύοντας την αρχιτεκτονική του ταυτότητα.

Πηγή:https://pameevro.gr/

Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2025

Η Πολύαιγος κηρύσσεται αρχαιολογικός χώρος: Ιστορική απόφαση για την προστασία του κυκλαδικού τοπίου



 

Το Υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε την κήρυξη ολόκληρης της νήσου Πολυαίγου ως αρχαιολογικού χώρου, έπειτα από θετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Η απόφαση αυτή αποτελεί σημαντικό βήμα για τη διατήρηση της πολιτιστικής και φυσικής ταυτότητας του κυκλαδικού αρχιπελάγους. 

Πρόκειται για νησί δυτικών Κυκλάδων, νοτιοανατολικά της Κιμώλου και πλησίον της Μήλου,  έκτασης 18,146 km², ίσως είναι το μεγαλύτερο ακατοίκητο νησό της Κιμώλου, αφού εκεί δυο κάτοικοι της Κιμώλου διατηρούν κοπάδι με πρόβατα. Εκτιμάται ότι έχει ηφαιστειακή καταγωγή

 

Αρχαιολογική κήρυξη Πολυαίγου: Τεκμηρίωση από το πρόγραμμα Έρευνα


Κυκλαδικών Νησίδων

Η εισήγηση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων βασίστηκε στα ευρήματα του αρχαιολογικού προγράμματος Έρευνα Κυκλαδικών Νησίδων, το οποίο πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Νορβηγικό Ινστιτούτο Αθηνών και το Carleton College. Η ερευνητική ομάδα εξερεύνησε συνολικά 90 ακατοίκητες και δυσπρόσιτες νησίδες των Κυκλάδων, με την Πολύαιγο να ξεχωρίζει για την εκτεταμένη ανθρώπινη παρουσία που καταγράφηκε από τη Νεολιθική εποχή έως και τα νεότερα χρόνια. Η κεραμική που εντοπίστηκε στο νησί αποδεικνύει τη διαχρονική κατοίκηση, με κυρίαρχες περιόδους την προϊστορική, τη ρωμαϊκή, τη βυζαντινή και τη νεότερη. Η κήρυξη της Πολυαίγου ως αρχαιολογικού χώρου ενισχύει την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και διασφαλίζει την ακεραιότητα ενός μοναδικού φυσικού και ιστορικού τοπίου.

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2025

Ανασκαφή-αποκάλυψη στην Αμαθούντα: Το αρχαιότερο παλάτι της Εποχής του Σιδήρου στην Κύπρo




Στη γη της Αμαθούντας,  η ιστορία της Κύπρου αγγίζει τα όρια του μύθου, η σκαπάνη των αρχαιολόγων αποκάλυψε κάτι που μοιάζει βγαλμένο από έπος: το αρχαιότερο γνωστό παλάτι της Εποχής του Σιδήρου στο νησί. Τα κατάλοιπα του κτιρίου, χρονολογούμενα στον ύστερο 9ο αιώνα π.Χ., φανερώνουν όχι μόνο τη δύναμη της αρχαίας κυπριακής βασιλείας, αλλά και την τελετουργική ζωή μιας χαμένης εποχής – χαραγμένης στο ίδιο το βράχο.


Ποιοι ήταν πίσω από την ανασκαφή στην Αμαθούντα;

Η καλοκαιρινή ανασκαφή (16 Ιουνίου – 4 Ιουλίου) διεξήχθη υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Thierry Petit του Πανεπιστημίου Laval (Κεμπέκ) και του Jean-François Guay από τη Γαλλική Σχολή Αθηνών. Η διεθνής ομάδα εργάστηκε στις νέες ζώνες 35 και 36, αποκαλύπτοντας εκτεταμένα στρώματα ασβεστολιθόστρωτου δαπέδου και τα αρχιτεκτονικά ίχνη των τειχών του παλατιού.


Παρά την απώλεια μεγάλου μέρους της τοιχοποιίας με το πέρασμα των αιώνων, η προσεκτικά λαξευμένη θεμελίωση στο φυσικό πέτρωμα διατηρεί το αρχικό αποτύπωμα του κτηρίου — ένα είδος "γεωλογικού κατόπτρου" της βασιλικής αρχιτεκτονικής. «Καταφέραμε να ανασυνθέσουμε το αρχαιότερο τελετουργικό τμήμα του παλατιού», δήλωσε ο καθηγητής Petit, τονίζοντας πως πρόκειται για "σταθμό στην κυπριακή αρχαιολογία".


Σπάνια αγγεία, ύφανση και απομεινάρια φυτών: Η δεύτερη φάση των ερευνών

Παράλληλα με την ανασκαφή, από τις 16 Ιουνίου έως τις 18 Ιουλίου, διεξήχθη ανεξάρτητη ερευνητική καμπάνια για την ανάλυση ευρημάτων από προηγούμενες χρονιές. Ανάμεσα στα σημαντικότερα: μια εντυπωσιακή συλλογή αττικής μελανόμορφης και ερυθρόμορφης κεραμικής, χρονολογούμενη από το 570 π.Χ. έως τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ.

Η επιμελήτρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας, Louise Detrez, δήλωσε πως η συλλογή αυτή, με κομμάτια που θυμίζουν το περίφημο Αγγείο του François, είναι η σημαντικότερη του είδους της που έχει βρεθεί στην Κύπρο.


Η διεπιστημονική ομάδα μελέτησε επίσης υλικά όπως:


  • αρχαία αμφορεία και κεραμικά
  • τεχνικές οικοδομής
  • δείγματα εδάφους και απολιθωμένα φυτά
  • εργαλεία υφαντικής


Μεταξύ των συνεργαζόμενων ειδικών ήταν η Μαρία Ρούσσου από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα και η Lise Lévêque, ειδικός στην υφαντουργία, από το Πανεπιστήμιο Rennes 2.


Η Αμαθούντα ξαναγράφει την ιστορία της Κύπρου

Η συνδυασμένη προσπάθεια της ανασκαφής και της επιστημονικής έρευνας προσφέρει νέα, χειροπιαστά δεδομένα για την πρώιμη κυπριακή βασιλεία. Ένα χαμένο κεφάλαιο του νησιού – λαξευμένο στο ασβεστολιθικό του υπέδαφος – έρχεται σήμερα στο φως, δίνοντάς μας όχι απλώς εικόνες αλλά αποδείξεις ενός πολιτισμού που έζησε, βασίλεψε και άφησε πίσω του ίχνη ανθεκτικά στον χρόνο.

Πηγή: facebook.com/DEPARTMENTOFANTIQUITIES

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2020

Γη Art: Ζωγράφισε το κεραμικό σου και απελευθέρωσε τον καλλιτέχνη μέσα σου!

Σε μια μικρή «κυψέλη» καλλιτεχνικής παραγωγής και Πολιτισμού βρίσκει καταφύγιο  η δημιουργικότητα. Η έμπνευση βρίσκει την δική της έμπνευσης και οι εσωτερικές μας ανησυχίες τρόπους έκφρασης.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Στα Κάτω Πετράλωνα, το εργαστήρι «Γη Art» άνοιξε τις πύλες του για να μας φέρει πιο κοντά στην κεραμική, τον πηλό και το χώμα  και να «αγκαλιάσει» τις εσωτερικές αγωνίες μας που αναζητούν διέξοδο μέσω Τέχνης.

Όραμα των δημιουργών του της Ιωάννας Παπουλή και της Πηνελόπης Τριπάτζη το «Γη ART» να αποτελέσει ένα «πλανήτη» θετικότητας  με κατοίκους τους εραστές της Κεραμικής Τέχνης ή καλύτερα τους εκκολαπτόμενους δημιουργούς που επιθυμούν να ανακαλύψουν το «πάντρεμα» της Κεραμικής με άλλες Τέχνες.

Paint your own ceramic

Στο πλαίσιο αυτό λειτουργεί το «Paint your own ceramic» studio, όπου οι θαμώνες κάθονται χαλαρά, πίνουν τον καφέ τους και ζωγραφίζουν σε μία κούπα, ένα πιάτο και ότι άλλο τους εμπνέει.

Οι φιλόξενες οικοδέσποινες με καλωσόρισαν ένα Σαββατιάτικο απόγευμα στον βιομηχανικό χώρο, στον οποίο μετέφεραν την ζεστασιά τους διακοσμώντας  τον με τις δικές τους δημιουργίες αλλά και των εκπαιδευόμενων.  Σε μια σειρά από ράφια αλλά και στο παλιό σκρίνιο της γιαγιάς της Ιωάννας θαύμασα τα έργα των ερασιτεχνών εικαστικών που μαθαίνουν να ζωγραφίζουν πάνω στα κεραμικά και να εκτιμούν την πρώτη ύλη.

Τα κορίτσια μου εξηγούν ότι οι συμμετέχοντες στα σεμινάρια επιλέγουν ένα κεραμικό, το οποίο θα ζωγραφίσουν, το λεγόμενο «μπισκουί», το οποίο έχει ψηθεί στους 1050 βαθμούς Κελσίου.

Επιλέγω ανάμεσα σε κούπες, πιάτα, κουμπαράδες κ.ά. και κρατάω μετά προσοχής το μπισκουί μου και νιώθω ήδη τη θετική ενέργεια ενός χωμάτινου αντικειμένου. Κάθομαι ανάμεσα σε άλλους χαμογελαστούς συμμετέχοντας και μοιραζόμαστε το συναίσθημα της χαράς και της δημιουργικότητας. Ακούω την Πηνελόπη να εξηγεί σε μια μαμά που θέλει να δηλώσει συμμετοχή για τον λιλιπούτειο καλλιτέχνη της και να διαβεβαιώνει ότι τα χρώματα δεν είναι τοξικά και ότι μπορεί να λάβει μέρος στα παιδικά εργαστήρια.

Το πινέλο μου κινείται πάνω στην επιφάνεια και ο εγκέφαλός μου χαλαρώνει επιτέλους μετά από μια κουραστική εβδομάδα. Τα χρώματα πάνω στον  κουμπαρά μου φαίνονται παλ, αλλά όταν ψηθεί στο καμίνι το αποτέλεσμα θα είναι πιο έντονο λόγω του γυαλιού, μου εξηγεί η Ιωάννα. Επίσης, κατόπιν του ψησίματος  το αντικείμενο θα είναι χρηστικό, δηλαδή ασφαλές για χρήση, όπως ένα πιάτο, μια κούπα κ.ά..

Φιλοσοφία του χώρου

Παράλληλα με την ζωγραφική αναπτύσσεται η συζήτηση μεταξύ μας και η Ιωάννα μας εξομολογείται ότι «μέσα από την Κεραμική έμαθα  να αγαπώ το απρόσμενο». Μιλώντας με τρυφερότητα για τη Τέχνης της εξηγεί πως η ενασχόληση αυτή την άλλαξε χάρη στα φυσικά υλικά που την έφεραν πιο κοντά στη φύση, «νιώθεις μια γείωση» λέει χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, μας ενημέρωσε ότι σύντομα στον χώρο του Γη Art θα αρχίσουν και εργαστήρια κεραμικής για μικρούς και μεγάλους, όπου θα μπορείς να φτιάξεις το δικό σου κεραμικό αντικείμενο από την αρχή, αλλά και εργαστήρια άλλων τεχνών, όπως φωτογραφία και άλλα.

Ωράριο Λειτουργίας:
Πέμπτη    17:30-21:00
Παρασκευή 17:30-21:00
Σάββατο   12:30-20:30
Κυριακή    17:30-21:00

Διεύθυνση:
Αλκμήνης 51 και Πτολεμαΐδος 
Κ. Πετράλωνα, Αθήνα

Για περισσότερες πληροφορίες:
Τηλέφωνο 6979551431